قرآن و تفسیر عصری

قرآن و تفسیر عصری

قرآن و تفسیر عصری، نوشته قرآن‌پژوه معاصر سید محمدعلى ایازى (متولد مشهد ۱۳۳۳ش)، تفسیر معاصرانه قرآن را با توجه به نیازها و علوم زمانه می‌کاود و معانی و ویژگی‌های آن را می‌شناساند. ساختار و محتوا این کتاب بدون تقسیم به بخش و فصل، از محورهای اصلی ذیل تشکیل شده است: معنای تفسیر عصری. برداشت‌های گوناگون از تفسیر عصری. نفی پیش‌فهم‌ها و انتظارات. مخالفت با تفسیر علمی. رعایت سطح فهم مخاطبان عصر. تفسیرهای التقاطی. موافقت با تفسیر علمی. اقناع مخاطب در تفسیر. تفسیر عصرى در متون روایات. ایازی می‌نویسد: در مجموعه روایات اهل‌بیت(ع) به کلماتى برخورد مى‌کنیم که نشان مى‌دهد: مسئله عصرى بودن تفسیر، تلقى جدیدى نیست و عصریت و واقعیت پدیده ضرورى است که باید متناسب با تحولات علمى و ذهنى روز انجام گیرد. امام علی(ع) کلامى دارد درباره قرآن: «هذَا القُرآن إِنَّما هُوَ خَطٌ مَستُورٌ بَینَ الَّدفَتَین، لا ینْطِقُ بِلِسانٍ وَ لا بُدّ لَه مِنْ تَرْجُمانٍ وَ إِنَّما ینْطِقُ عَنْهُ الرِّجال»؛ این کلامى است که در میان جلد پنهان است، با زبان سخن نمى‌گوید، بلکه نیازمند ترجمان و تفسیر است و انسان‌هایى خاص مى‌توانند از آن سخن بگویند؛ بنابراین اگر قرآن چنین است، نیازمند ترجمان و تفسیر است. تفسیر عصرى از زبان قرآن‌پژوهان. ضرورت گرایش به تفسیر عصرى و ابعاد آن. پایه‌های دگرگونی در فهم. تحولات مهمّ فکری در سیر تطور تفسیر. عوامل گرایش به تفسیر عصری. مخالفت با تفسیر عصری و پاسخ آن. یادآوری‌ها در تفسیر عصری. ویژگی‌های تفسیر عصری. انتقال و توضیح شرایط عصر نزول. پاسخ به نیازها. نقد اندیشه دینی. طراوت در عرضه. پاسخ به شبهات. تأکید بر بعد تربیتی و هدایتی. روش تطبیق و مقایسه. تفسیر علمی.